KARBONAT kar¹bona⁴t l. -å-l. .ω-,
n.; best. -et; pl. (i bet.: olika slag av karbonat) = (CLEVE KemHlex. (1883) osv.) l. -er (GADOLIN osv.). ( karbonat (car-) 1798 osv. cavbonate 1800 (: carbonate syran)) [jfr t. karbonat, eng. carbonat, fr. carbonate; av nylat. carbonatum, avledn. av lat. carbo (gen. -ōnis), kol (jfr KARBON-)]
[KARBONAT 0]
kem. vart särskilt av kolsyrans salter, kolsyrat salt, kolsyresalt; äv.: mineral bestående av l. innehållande kol syrat salt. GADOLIN InlChem. 82 (
1798).
BERZELIUS ÅrsbVetA 1840,
s. 138.
LAHT 1922,
s. 465. – jfr
AMMONIUM-,
BARIUM-,
BI-,
BLY-,
JÄRN-,
KALCIUM-KARBONAT m. fl.
Ssgr:
–
KARBONAT-BÄRGART ~⁰² miner. bärgart innehållande ngt slag av karbonat. RAMSAY GeolGr. 1: 303 (
1912).
–
KARBONAT-HALT.
r. (
i fackspr.)
LB 1: 113 (
1899).
–
KARBONAT-MALM,
miner. av järnkarbonat bestående järnmalm. JernkA 1890,
s. 250.
LfF 1911,
s. 46.
–
KARBONAT-STEN.
med. blåssten bestående av bl. a. kalciumkarbonat. WRETLIND Läk. 8: 74 (
1900).
–
KARBONAT-SYRA,
r. l. f. (
†)
kolsyra. VetAH 1800,
s. 189.