KLUBBIG klub³ig², adj. -are; förr äv. KLUBBOT, adj.
( -ig 1745–1818 -ot 1681–1734) (
numera bl. i vissa trakter i folkligt spr.)
[KLUBBIG 1]
1) klumpig, grov, otymplig. VERELIUS 29 (
1681).
Händerna (på igelkotten) voro såsom på Biörnar, med fem klubbige Tår. LINNÉ Gothl. 264 (
1745).
[KLUBBIG 2]
2) klubblik. (Insekternas munspröt) äro .. Klubbige, (lat.) Clavati. RETZIUS Djurr. 177 (
1772).
MARKLIN Illiger 46 (
1818).