MUNDUR , r. l. m. l. f.;
best. -en. ( mondeur 1732. mondur c. 1700–1792. mondure 1761–1788. mundur c. 1745–1872 ) [jfr d. mundur, mondur, nt. mandur, mondur, t. mondur, mundur; av fr. monture, till monter (se MONTERA)]
(
†)
[MUNDUR 1]
1) == MUNDERING 3. HSH 2: 224 (c. (
1745).
WESTE (
1807: fam. för Mundering).
OSCAR II V. 2: 44 (1861, 1892; om förh. 1713. särsk. == MUNDERING 3 b. LINNÉ Skr. 5: 1732.
[MUNDUR 2]
2) == MUNDERING 4. HC11H 6: 44 (
c. 1700.
DALIN Vitt. 6: 249 (
1761). jfr
HÄST-,
SADEL-MUNDUR.