RUSTICITET rus¹tisite⁴t l. ⁰¹⁰⁴, r. l. f.; best. -en. [jfr t.
rustizität, eng.
rusticity, fr.
rusticité; av lat.
rusticitas (gen.
-tātis), avledn. av
rusticus (se
RUSTIK)]
[RUSTICITET 0]
(
i sht i vitter stil)
motsv. RUSTIK I 1: egenskapen l. förhållandet att vara rustik, lantlighet, bondskhet. SWEDBERG Schibb. 297 1716.
Fornv. 1944,
s. 136.