BLANDLING blan³d~liŋ², r. l. m.; best. -en; pl. -ar. [afl. af BLANDA, v. 4; jfr t. blendling o. mischling]
[BLANDLING 0]
(
enst.)
hybrid, bastard; jfr BLANDNING 4 b β β'. Hybrider, Bastarder eller Blandlingar upkomma lättare i vextriket än i djurriket. AGARDH Bot. 2: 352 (
1832). jfr
PELARGONIE-BLANDLING.