BLINDAGE blinda⁴ʃ, n.; best. -et; pl. == l. -er. [jfr dan. o. eng.
blindage, af fr.
blindage, vbalsbst. till
blinder (se
BLINDERA, v.¹)]
[BLINDAGE 0]
(
numera mindre br.)
bef. == BLINDERING sbst.¹, l. Fästningar, der man saknar souterrainer och blindager, uti hvilka trupperna kunna vara i säkerhet för fiendens verticaleld. TAVASTSTJERNA o. STÅHL Fortif. 79 (
1826).
Rogniat Krigsk. 427 (1834). 2 NF (
1905).