DILUVIANSK dil¹ɯvia⁴nsk l. di¹-, l. -u-, l. dilɯ¹-, adj. [jfr t. diluvianisch samt eng. diluvian, fr. diluvien, afl. af dituvium (se DILUVIUM). jfr det själfständigt bildade ANTEDILUVIANSK]
[DILUVIANSK 0]
(
numera knappast br.)
geol. adj. till DILUVIUM; jfr DILUVIAL Diluvianska bildningen. Jernk. annal. 1832, Bih. s. 212. Bottnen uti .. (bengrottorna) är, enligt allt utseende, betäckt med ett lager diluviansk lera. HAMMARGREN Jordkl. utvecklingsh. 93 (
1854).
EKBOHRN Främ. ord (
1868,
1878;
äfv. i den postuma uppl. 1904). jfr
POST-DILUVIANSK.