FARRE ,
m.; best. -en. ( farea HELSINGIUS Gg4a (1587). farre 1555–1756) [sv. dial.
farre, far, sannol. kortform av
FARGALT (jfr sv. dial.
farg, farke i samma bet.). Jfr dock: isl.
farri, mnt.
varre, verre, feng.
fearr, fht.
farro, alla med bet. "tjur"]
(
†) fargalt. Två söör och
1 farre aff thet beste svineslag på Gripzholm.
GR 25: 590 (
1555).
BRAUNER Bosk. 55 (
1756). jfr
UNG-FARRE.
Ssg:
–
FARR-GRIS. (
†)
galtgris. HushBibl. 1756, s. 805.